İlk gün ve ilk geceyi acısıyla sancısıyla geride bırakıyorum. Zaman denen mefhum ömürden tüketircesine hızlı iken, o bitmez dediğim ilk gün ve gece de bitmiş meğerse.
Ertesine güne uykusuz uyanmanın moralsizliği çökmüş üstüme, uyumadan uyanmanın ne demek olduğunu yaşayarak 
öğreniyorum nihayetinde.
Kalkıyorum…
İlk işim gün ışığına hasret gözlerimin güneşi görmesi umuduyla perdeyi çekmek oluyor.
Tamda o an sanrılarım sınırlarımı zorluyor, hayallerim gerçekleri eziyor, düşlerimde büyüyen bir ütopya, özgürlüğü kanatlarına mahkûm bir kuş edasınca üstüme üstüme gelen bulutlardan sıyrılmanın bir yolunu düşlüyor. Evet, bir düş uğruna düştüğüm bir yolda, evdeki hesabın çarşıyla çarpıştığı bir gerçekle, yine de olsun “her işte bir hayır vardır” umdesine tutunarak, umuda açıldığını umduğum pencerenin dibinde oturarak, gözlerimin sınırladığı ölçekle, bulutlardan öte bir uzağa bakmaya koyuluyorum…
Sonsuza kanat çırpmak, gökyüzünün berraksı maviliğinde kaybolmak…
Dahası yok! Bu bakışın sonu yok, bu dalışın durağı yok. Sahi bu kaçıncı dalışım? Beni benden öteye sürükleyen bu kaçıncı yok oluş! …
İçimde biriken buhranlardan kurtulmak için neden gökyüzünü saran bulutları aralayacak güneşi bekliyorum? Bir bahar bu sirete, bir neşe bu surete sirayet edemeyecek mi?
İştahsız bir kahvaltıyla güne başlamayı umuyorum, pazardan aldığım peksimetlerden bir iki tanesini suya tutup bir müddet yumuşamasını beklerken, çay ve peyniri de sofradan eksik etmiyorum.
Yudum yudum tükettiğim bir bardak çayın içime yansıyan acımsı sıcaklığı şimdilik yetiyor.
Çevreyi tanımak adına evden çıkmadan evvel paltomu, boğazımı sarmalayacak atkımı, kulağımı ısıtacak beremi yanıma alıyorum.
İlk durak Osmanlının son dönemlerinde yapılan tarihi camiyi keşfe çıkmak,
Hemen yanındaki kabristana ziyaret,
Ardından çamları süsleyen karlardan fırsat bulabilirsem, ormanın kuytu yalnızlığına ufak bir bakış atmak olacak. Evet biliyorum bu yalnızlık samimi bir arkadaşlığı da aralayacak.
Heyecanlıyım…
Ara sıra uğra.
Burada yeni şeyler yazılıyor.
