Sessizliği yaran bir uğultu, cama vuran kar taneleri, içime oturan hüzün…
Üşüyordum, terliyordum, gergindim, yorgundum, yalnızdım, sessizdim, için için susuyordum. Yüzümde gergin bir ifade gönlümde ise soğuk burukluk!
Neyin telaşıydı bu? Tanışmak, tanımak? Değil değil. Öncelenmesi gereken tanımlamaktı, anlamlandırmaktı, amaçlandırmaktı. En önemlisi de bir mü’min vakarıyla Gittiği yere sorun olan değil, gittiği yerin sorunlarına çözüm olabilecek bir “iradeye” sahip olabilmekti. Bu yüzden güçlüydüm, inançlıydım, azimliydim, “kararlıydım.” Atanmayı adanmak olarak görmeliydim, atanmanın rehavetine değil adanmanın “teslimiyetine” bürünmeliydim. Tıpkı Tarık bin ziyad gibi; Arkamda aşılamayacak engin bir deniz, önümde ise vizigotlardan oluşan azılı bir düşman varmışçasına yürümeliydim. Üstüne üstüne gitmeli, kaçışı olmayan bir zafere koşmak için “gemileri yakmalıydım.” Fatih sultan gibi haliç zincirle örülse, gemileri karadan da yürütebilmeliydim. Tarık bin ziyadın kararlılığı, fatih sultanın da “ısrarı” olmalıydım.
Düşünceliydim, teselli arıyordum. …
İbrahim as da sadakat, İsmail as da teslimiyet, Yakup as da sabır, Yusuf as da umut olmalıydım.
Müslüman’ca bir duruşla durmalı, gittiği yerden “etkilenen” değil, gittiği yeri “etkileyen” olmaya çabalamalıydım.
Düşünce bataklığına saplanmış gibiydim. Kelimeler aciz, teselliler kifayetsiz.
Sandalyeye yığılıp kaldığımı epey geç fark edebildim, gece soğuktan donmamak için bir an önce sobayı yakmalı, ısınmaya hasret bu evin özlemini bir an önce gidermeliydim.
Soba yana dursun saatler ilerliyor, gece koyulardan da koyu. Beynimle çatışmaya bir son verip tüm derdi tasayı sıkıntıyı sineye çekip, sadece ALLAH demenin sükûnetine kendimi kaptırarak kanepenin bir köşesine kıvrılıp yalnızlığa mahkûm bir evin köhne bir salonunda çatlak tavanlara gözlerimi dikerek yorgunluğumu alacak uykuyu bekliyorum.
Yarın ola hayır ola. …
Ara sıra uğra.
Burada yeni şeyler yazılıyor.
