“Gam değildir gide dünya kala din,
Gam odur ki kala dünya gide din.”
Dünya elbette ki fanidir. Fani olduğu kadar da fena bir yerdir. İçinde güzellikler, çeşit çeşit nimetler olduğu kadar; Elemler, maddi manevi hastalıklar, türlü türlü sıkıntıları da barındırır.
Hz Âdem aleyhisselam, ALLAH c.c’nun yasakladığı ağaçtan yiyince “ceza” olarak dünyaya gönderilmişti.
Bu minvalden bakınca dünya insanoğlu için bir yönüyle ceza yeridir. 
Derdi, elemi, kederi, bitmek bilmeyen ihtirasları, doymak bilmeyen nefsi, ulaşmak istedikleri, ulaşamadıkları, için için çektiği sıkıntıları, anlaşmazlıkları, bencillikleri, kıskançlıkları, çekememezlikleri, kimine ise çektirdikleri ile ya bu “eza” yerinden ayrılıp Allah’ın razı olduğu cennet nimetine kavuşacak, yahutta hakiki ceza olan ALLAH’ın razı olmadığı cehennem çukuruna atılacak.
Her halukarda insan bu dünyadan geçecek! Bu yüzden şairin deyimiyle “Gamına gamlanıp olma mahzun. Demine demlenip olma mağrur. Ne gam baki ne dem baki.” bir şeyden endişe duyup gamlanacaksa ki o da, “gam o dur ki kala dünya gide din.”
İnsan dini için yaşar, dinin izzetini koruyaman insan ne için yaşar?
Kendisine dünya kaldığı halde dini gitmiş insan kadar biçare var mı?
Dünyası gitse bile, dinini refik edinmiş insan kadar zengin olan var mı?
Dünyası gidecek diye endişelenen,
kariyer tutkusuyla bir ömrü durak durak çürüten,
sınavdan sınava koşturup hakiki sınava hazırlanmayı ihmal eden
Başına geleceklere bigâne olan insan.
Ah! İnsan…
İş, aş, telaşesinde bir gençliği heba ede dursun, ardınca yaşını başını almış bir halle bir de bakıyor ki, elde ne dünya kalmış ne de din.
Oysa dini için bunca dünya verilmişken, dinini dünya edinen nimeti, dünyasını da din edinen nikmeti celp ediyor.
Hal böyleyken dünya gitse de yeter ki din gitmesin zira “Gam değildir gide dünya kala din,
Gam odur ki kala dünya gide din.”
Ara sıra uğra.
Burada yeni şeyler yazılıyor.
