Ömür, ölüm tenhalığında zamana direnç gösterirken
Zaman, törpüsünü sürter ömrümüze.
Ve nihayet her gün biraz daha azalırız
ömrümüzden, günümüzden, zamanımızdan.
Ömür, ölüm tenhalığında zamana direnç gösterirken
Zaman, törpüsünü sürter ömrümüze.
Ve nihayet her gün biraz daha azalırız
ömrümüzden, günümüzden, zamanımızdan.
En çokta zamansızlığımızdan şikâyetçiyken,
Bir vakitsizliktir bulur bizi.
Yüz hatlarımıza kazınmış buluruz geçmişimizi.
Alnımızda köhne bir zaman, içimizde büyük boşluklar…
İç içe geçmiş odalardan ruhsuz evlere…
katladığımız yalnızlıklarda boğuluyoruz kimi zaman.
Beton soğuklar çarpar yüzümüze!
Merhameti, apartman boşluklarında unutuyoruz çoğu zaman.
Zamanla eskiyoruz, anılar birikirken.
Öldürdüğümüz zamanlar hala içimizde dipdiri iken
Ve artık şehirlerin en çekilmez kalabalıklarında büyütüyoruz yalnızlığı.
Şehrin gürültüsünde, bir nehir gibi akarken sessizlik,
Tıpkı bir çığlık gibi çarpıyoruz gece karanlığına. …
Ara sıra uğra.
Burada yeni şeyler yazılıyor.
