Necip fazıl ideolocya örgüsü kitabında makineden bahsederken şöyle der; “Makine mi senin emrinde, ne büyük nimet! Sen mi makinenin emrindesin, ne büyük zillet.” Bize sunulan imkanları değerlendirme aşamasında veyahut o imkanatlara yaklaşma biçimimiz/niyetimiz bizi ya izzete yahutta zillete duçar edecek bir duruma sokar.
Kuşkusuz 18. Yüzyıl sonları ve 19. Yüzyıl başlarında yeni buluşlar, keşifler, makineleşme…
Kısacası sanayi devrimi, İnsanoğlunun ihtiyaçları
doğrultusunda gelişe gelişe günümüz haline ulaşmıştır. Bakınız o zamanlardan bu zamanlara kadar süreç insanda nasıl işlemiştir?
Yani makineleşmenin insana olan etkisi / etkileri nelerdir? İzzet ile zilletin hangi tarafındayız? Mesela ilkokula yeni başlamış bir çocuk alfabeyi daha sökemeden bir makineleşme sürecine girebilmektedir. Ebeveynleri Bu çocuk “özel”inde uzun yıllar sınavlar silsilesini düşünüyorsa acaba bu da bir çeşit makineleşme değil midir?
Mesela tv’lerin din, kültür, kıyamına rağmen yine saatlerce oturup dizi ve programlarının propagandalarına çanak tutmak! Onları izleyerek büyülenip, büyütmek bir makineleşmenin türü değil midir?
Mesela, bütün gününü bir cep telefonun ekranına hapsetmekte nedir?
Makine elbette insan için büyük bir nimet ve büyük bir kolaylıktır, ne var ki bu kolaylık “araç” hükmünde kalıyorsa kolaylıktır.
Peki, bizim asıl amacımız ne olmalı?
Nihayetinde insan ölen bir varlıktır, insan ölümlü bir varlıktır.
Dolayısıyla daha ölmeden ölebilmeyi başarabilen insan bir amaca müncerdir. Bu amaç din eksenli bir hayatı yaşamına yaymak, bu makineleşme sürecinde, makineyi emri altında tutabilme olgunluğunu gösterebilmektir. Bu olgunluk elbette büyük bir izzet ve fakat bunu başaramamak ise ne rezil bir zillettir.
O halde bir sor bakalım kendine; Makineleştiğimiz bu çağda freni patlamış araba gibi, inanılmaz bir azgınlık furyası içinde, her şeyin olduğu ama ruhlarımızında içinde boğulduğu bu makineler dünyasında acaba makine mi senin emrin altında, yoksa sen mi makinenin emri altındasın? bir düşün!
Ara sıra uğra.
Burada yeni şeyler yazılıyor.
